Een mini Shetlander genaamd Mini. Voor de dood weggehaald, echt letterlijk. Op de dag dat ik aanbod om een gratis sessie te geven, stond de dierenarts op de stoep. Voor de 3e keer. Om euthanasie toe te passen. Mini besloot die dag ineens op te staan. Alsof hij wist dat ik wilde komen.
De dierenarts onderzocht Mini die dag en ze keken het nog even aan.
Tijdens mijn bezoek vertelt de verzorgster me dat het redelijk met hem gaat. Drinkt en eet weer een beetje. Maar zijn darmen komen maar niet goed op gang. Wat is koliek toch verschrikkelijk voor paarden. En dan te bedenken dat dit komt doordat mensen eten over de omheining gooien.
Mijn allereerste behandeling in mijn uppie, zonder mijn docent. Wat spannend…
Waar Mini normaal altijd overal heen dreutelt. Blijft hij tijdens de sessie al die tijd hij heel dichtbij. En laat door heen en weer bewegen precies weten waar mijn handen aan het werk mogen. Er komt meer ontspanning. Meer rust… Weer dat rustvoetje. Een diepe zucht. Vaker zijn hoofd laten zaken.
Als we nog even na staan te praten is er al die eerst drol 
. We kunnen ons geluk niet op.
Des te groter de vreugde de ochtend erop. De stal ligt bezaaid met mest. Deze kleine grote man komt er wel doorheen.
Weken later krijg ik nog van Dierenweide Zwanevlot uit Zutphen te horen dat Mini het nog steeds heel goed doet en inmiddels een jaartje ouder is geworden.