Dit is Toon, een mooie lieve jonge Haflinger. En vandaag gaan met we Cranio Sacraal therapie aan de gang.
Tijdens de sessie was er veel weerstand als het hoofd werd vastgepakt. Hij stond in de wei en was steeds aan het eten… Bij het afvoelen van zijn been werd ik ook letterlijk aan de kant geduwd door zijn hoofd om precies dat stukje gras onder mij te eten. Zo van “aaaaaan de kant!..” We kregen te horen dat Haflingers heel vaak “voedsel” op hun voorhoofd hebben staan.
Als ik toch zijn hoofd vastpak begint hij te stevig te protesteren. Op en neer, heen en weer, met zijn bovenlip frutten met het touw, mijn mouw vastpakken, hij was het er duidelijk niet mee eens. Als ik dan mijn handen/vingers uiteindelijk op het Sphenoid plaats voel ik een golf van verdriet. En Toon houdt ineens zijn hoofd stil. Als ik een diepe ademhaling doe om dat verdriet af te laten vloeien, laat Toon ook een diepe zucht horen. En hij schraapt 2 x met zijn voorbeen, een duidelijk voorbeeld uit het lijstje van overspronggedrag. Mijn studiegenoot voelt het ook en voegt er aan toe dat er “iets met een vriendje is ofzo…” We maken samen de hele oefening af en het is te zien dat Toon daarna rustiger is en zachtere ogen heeft.
Weken later bij een nieuwe live dag horen we dat de eigenaresse in echtscheiding ligt. En dat dit mogelijk het verdriet is wat wij samen voelden…
Het wordt me steeds duidelijker dat ik op mijn intuïtie mag vertrouwen. Dat ik niet hoef te denken “ik verbeeld het me maar” of “doe niet zo zweverig”. Dat “stemmetje”, dat “gevoel” dat mag er zijn en laat duidelijk zien waar ik heen mag en hoe ik de paarden en hun eigenaren mag ondersteunen.